Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ

Η Ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική του 20ου αιώνα φανερώνει μια διαλεκτική σχέση ανάμεσα στο μοντέρνο κίνημα και στο πλούσιο ιστορικό παρελθόν. Η γεωμετρική αφαίρεση και η αναζήτηση καθαρών σχημάτων και μορφών υπήρξε ο βασικός αισθητικός κανόνας του μοντερνισμού(όπως ονομάστηκε αυτή η περίοδος), που όμως δεν κατόρθωσε να γίνει αποδεκτός στο ευρύ κοινό. Ο μεταμοντερνισμός τώρα, είναι μια προσπάθεια εμπλουτισμού του αφηρημένου μοντέρνου λεξιλογίου με αναφορές στην εικονογραφία ιστορικών κινημάτων και φυσικά του κλασικισμού.
Η υπερβολή και η στιλιστική αυθαιρεσία οδήγησαν τον μεταμοντερνισμό σταδιακά σε υποβάθμιση της σημασίας του ρόλου του στην ιστορική εξέλιξη της αρχιτεκτονικής. Βέβαια ο μεταμοντερνισμός δεν είναι ένα κίνημα αλλά ένα άθροισμα τάσεων συχνά διαμετρικά αντίθετων και αντιφατικών μεταξύ τους...

Η πρωτοπορία στην αρχιτεκτονική κάθε χώρος δεν αντιπροσωπεύει με κανένα τρόπο τη φυσιογνωμία του συνόλου της οικοδομικής δραστηριότητάς της, όμως αντανακλά σε μεγάλο βαθμό το ύφος και τον χαρακτήρα της εποχής και δημιουργεί νέα πρόσωπα για μελλοντικές εξελίξεις. Ο χαρακτήρας της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής σκηνής είναι διεθνής. Σημαντικά κτίρια σε ευρωπαϊκές χώρες σχεδιάζονται από αρχιτέκτονες άλλων χωρών. Αυτό το φαινόμενο είναι γενικότερο και έχει τις ρίζες του στον διεθνισμό του μοντέρνου κινήματος. Όμως παράλληλα υπάρχουν τάσεις που επιδίωκαν την ένταξη και την προσαρμογή των νέων κτιρίων στις τοπικές ιδιομορφίες  κάθε περιοχής.